၂၉ - ဇြန္ - ၂၀၀၈
အမ္စီေအ (ဘန္ေကာက္အသင္းေတာ္)
အလယ္ေရာက္ရွိေသာ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရသူ တဦးသက္ေသခံခ်က္
မေဘာက္ဂ်ာ (ဒိန္မတ္)

  ပထမဦးဆံုး အသင္းေတာ္မွ က်မကိုသက္ေသခံဘို႔ ခြင့္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အေယာက္စီတုိင္း ေကာင္းၾကီးမဂၤလာက်ေရာက္ပါေစ။ က်မ အခု သက္ေသခံမဲ့ က်မရဲ့အသက္တာမွာ အံ့ၾသဘြယ္ရာ ေကာင္းၾကီးခံစားရပါတယ္။ အရင္အပတ္ စေနေန႔က ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံကေန က်မ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွာ ၂ ႏွစ္နီးပါး က်မေနခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဘုရားရွင္ကို မေမ့ႏိုင္သလို ငပိကိုလည္း မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီကေန႔လည္း ငပိနဲ႔ စားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံပဲေရာက္ေရာက္ ဇာတိကေတာ့ ဇာတိပါပဲ။ အျပစ္သားကေတာ့ အျပစ္သားပါပဲ။ ဒီလိုပါပဲ ေခါင္းနီနဲ႔ ေခါင္းမဲကေတာ့ ဘယ္လိုမွ ယွဥ္လို႔မရဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဓိကကေတာ့ က်မတို႔ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေခ်ာင္ပဲ ေရာက္ေရာက္ က်မတို႔ရဲ့ ႏွလံုးသားထဲမွာ ဘုရားရွင္ရဲ့ သားသမီးေတြဟာ မေျပာင္းလဲဘူးဆိုတာ သက္ေသခံခ်င္ပါတယ္။

   က်မ လြန္ခဲ့တဲ့အပတ္က က်မသမီးကို ေခၚဖို႔ လာတာျဖစ္ပါတယ္။ သားသမီး ၃ ေယာက္ရွိတယ္။ သား ၂ ေယာက္ကေတာ့ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွာ ေရာက္ေနျပီျဖစ္ပါတယ္။ သမီးတေယာက္ က်န္ေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ က်မ လာေခၚတာျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဗုဒၶဟူးေန႔က ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ နယ္စပ္ကေန သမီးကိုေခၚလာတယ္။ သမီးက ေရွ႔ကို ထြက္လာပါဦးဆိုေတာ့ အရမ္းရွက္ေနတယ္။ အေမနဲ႔လည္း မေတြ႔တာၾကာျပီဆိုေတာ့ နည္းနည္းစိမ္းေနတာေပါ့၊ အဲဒါေၾကာင့္ သည္းခံေပးပါ . . လို႔။ သမီးက သမီးက ဟိုမွာထိုင္ေနတာ၊ ၁၁ နွစ္သမီးပါ။ ရွစ္ႏွစ္ရွိျပီ၊ သမီးနဲ႔ ခြဲလာခဲ့ရတာ။ သမီး ၄ ႏွစ္အရြယ္ကတည္းက ခြဲခြါခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ .. (မတ္တပ္ထေသာ သမီး) အဲဒါ က်မ သမီးျဖစ္ပါတယ္။ (လက္ခုတ္သံမ်ား)။ အဲဒါ ကြ်န္မလည္း စိုးရိမ္တယ္။

   က်မ ႏိုင္ငံက အသင္းေတာ္ကေန၊ က်မရဲ့ အရာရွိေတြကေပါ့။ သူတို႔ က စိုးရိမ္လို႔ ကြ်န္မကို လိပ္စာေတြ အမ်ားၾကီးေပးလိုက္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ အခက္အခဲေတြ႔ရင္ အကူအညီေတာင္းဖို႔။ World Mission. ျပီးရင္ Dennis Mission ဆိုျပီးမွ လိပ္စာေတြ အမ်ားၾကီးေပးလိုက္တယ္။ ဒီေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ယံုၾကည္သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိတာ က်မေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔လည္း မလိုအပ္ေတာ့ဘူး။ ဘုရားရွင္ရွိတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ့ နာမေတာ္နဲ႔ သြားမယ္ဆိုျပီးမွ က်မ ဆုေတာင္းျပီးေတာ့ ဘယ္ေနရာကိုမွ ကြန္တက္ မလုပ္ဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲ လမ္းမွာလည္း ဆုေတာင္းျပီးေတာ့လာတယ္။ ဆုေတာင္းျခင္းနဲ႔အတူ ဘုရားရွင္ ဒီအထိပို႔ေဆာင္ေပးတဲ့အတြက္ ဘုရားရဲ့ နာမေတာ္ အရမ္းဘုန္ၾကီးပါတယ္။ က်မ အရမ္းေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းလို႔ မကုန္ႏိုင္ပါဘူး။

   ကြ်န္မ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ ေရာက္ခဲ့တုန္းက လံုး၀ စိတ္မခ်မ္းသာဘူးလို႔ ဟိုတပတ္မွာ သက္ေသခံခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကေန အဆက္ေျပာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ရယ္သံမ်ား)။ ကြ်န္မ ဆုေတာင္းထားတာက အဂၤလိပ္စကား မေတာက္တေခါက္ တတ္ထားေတာ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာတဲ့ႏိုင္ငံကို ရခ်င္တာ။ ပထမဦးဆံုး ဘုရားရဲ့အလိုေတာ္အတိုင္း အေကာင္းဆံုး ပို႔ေဆာင္ပါလို႔ ဆုေတာင္းျပီးေတာ့ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ က်မ USA ကိုရခ်င္တယ္ ဆိုျပီး ျပန္ျပီးဆုေတာင္းတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်မအသိတေယာက္ရဲ့ လိပ္စာကိုေပးဖို႔ ရံုးကိုသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီမွာ လိပ္စာေပးလိုက္ရင္ အရမ္းၾကာတတ္တယ္။ ၂ႏွစ္   ၃ ႏွစ္ ေစာင့္ရတယ္လို႔ေျပာတာနဲ႔ က်မ လိပ္စာမေပးပဲ ျပန္လာတယ္။ ဘုရားရွင္မွာ ဆုေတာင္းမယ္။ လူေတြအေပၚ မေတာင္းဘူးဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ပဲ က်မ ျပန္လာတယ္။ ျပန္လာျပီးေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး၊ ၂၀၀၅ ဒီဇင္ဘာလမွာ ကဒ္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ၂၀၀၆ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ က်မကို UN ရံုးက ေခၚတယ္။ မင္းက ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံကိုရတယ္။ အင္တာဗ်ဴးလာခဲ့ပါလို႔ေျပာေတာ့ က်မ အရမ္းကို ၀မ္းနည္းတာ။ ဘုရားရွင္ ဘာျဖစ္လို႔ က်မ အေၾကာက္ဆံုး ဒိန္းမတ္၊ ဒိန္းမတ္ဆို က်မ လံုး၀မရခ်င္ဘူး။ အေၾကာက္ဆံုး ဒိန္းမတ္ကို က်မကို ဘာျဖစ္လို႔ေပးတာလဲ။ က်မ စိတ္ထဲမွာ လံုး၀မေပ်ာ္ဘူး။ တေနကုန္ ငိုရမလို၊ ရီရမလို ျဖစ္ေနတာ။ စကား လည္း မေျပာခ်င္ဘူး။ ထမင္းလည္း မစားခ်င္ဘူး။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။
 
   ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေၾသာ္ - က်မဆုေတာင္းထားတာ၊ အေကာင္းဆံုး က်မကို စီစဥ္တာပဲ ေနမွာ ဆိုျပီးေတာ့ အလိုေတာ္ကို ၀န္ခံလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မေပ်ာ္ဘူးေပ့ါ။ က်မစိတ္ကလည္း ခဏ ခဏ ေဖါက္ျပန္ေနတာ။ ဘယ္လိုေဖါက္ျပန္ေနသလဲ ဆိုေတာ့ မသြားခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ က်မကို ပစ္ထားမွာဆိုျပီး က်မ ဗမာဥာဏ္ သံုးလိုက္တာ။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့ ဟဲ ဟဲ။ ဗမာဥာဏ္ဆိုေတာ့ ငပိဥာဏ္ေပါ့။ အားလံုးေပါ့။ က်မ သင္တန္းလည္း သြားတက္မယ္။ အင္တာဗ်ဴးလည္း သြားမယ္ ဆိုျပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးနဲ႔ သင္တန္းက တပတ္ ၅ ရက္ သြားရတယ္။ ျပီးေတာ့ က်မက အဆက္အသြယ္ Contact တခုခုမရလို႔ ပ်က္ကြက္သြားတဲ့ ပံုစံနဲ႔လုပ္မယ္  ဆိုျပီးေတာ့ ဆံုးျဖက္လိုက္တယ္။
   ဒါေပမဲ့ ဘုရားရွင္က က်မကို ဘယ္လို ဒဏ္ခတ္တာလဲဆိုေတာ့ က်မ အလုပ္လုပ္ေနရင္းက ပိုက္ဆံ ဘယ္ေတာ့မွ မစုမိဘူး။ ဟိုကိုေပး၊ ဒီကိုေပး နဲ႔  က်မလက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံမရွိဘူး။ သား၂ေယာက္ ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ က်မ အရမ္း ဒုကၡေရာက္တာ။ လက္ထဲမွာ နည္းနည္းစုတားတာ သားေတြေရာက္တဲ့ေန႔ပဲ အကုန္လုံး ပြဲစားကိုေပးလိုက္တယ္။ အလုပ္လဲ အဲဒီေန႔ပဲ အလုပ္ျပဳတ္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔  သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ က်မအတြက္ သူေဌးက ေနဖို႔ေတာ့ေပးတယ္။ သူေဌးက ဆိုင္၃ ဆိုင္ရွိတယ္။ တဆိုင္ကို ေရာင္းမေကာင္းလို႔ ဆိုင္ျပင္မယ္ ဆိုျပီး သူေဌးက ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ တပါတ္ေစာင့္ရင္လဲ ဆိုင္ကျပန္မဖြင့္ဘူး။ သားအမိေတြက လံုး၀ စားစရာမရိွေတာ့ဘူး။ က်မ ၆ႏွစ္ေနခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီေနေျမကို က်မစေရာက္ဖူးတာဆိုေတာ့ အသိေတြလည္း မရွိဘူး။ ခ်င္းလူမ်ိဳး ၂ ေယာက္နဲ႔ မြန္တေယာက္၊ က်မတို႔ ၄ ေယာက္လုပ္ၾကတယ္။ သူတို႔လဲ ရြာလည္ကုန္တယ္။ သူတို႔လည္း ထမင္းတနပ္ကို ရင္ဂစ္ (Malaysia Ringig) ၂က်ပ္၊ ၃က်ပ္ ေပးစားရတဲ့ေနရာကို သြားလိုက္ေရာ။ အဲဒါနဲ႔ ေခ်းဖို႔ ေနရာလည္းမရွိဘူး။ ဖုန္းဆက္ဖို႔ဟာလည္း ဖုန္းကဒ္ထဲမွာ ေခၚဖို႔ ပိုက္ဆံလည္း မရွိဘူး။ UN ရံုးကေခၚတယ္။ (မေလးရွာ Mobile မ်ားတြင္ Incoming Free ျဖစ္သည္။) ကဒ္လာယူဖို႔ေျပာေတာ့ သြားယူဖို႔လည္း လမ္းစရိတ္မရွိဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အရမ္း . . စိတ္ပ်က္တာ။ တရက္ေတာ့ သားအမိ ၃ ေယာက္ ဆန္ျပဳတ္စားတယ္။ ဆန္ျပဳတ္ထဲမွာ ဘာမွမထည့္ဘူး။ မေလးလိုေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာ္ဆန္းေပါ့။ ဘာမွ မထည့္ဘူး။ ဆန္ျပဳတ္ဆို ဆန္ျပဳတ္ပဲ၊ ဒီအတိုင္းစားရတယ္။ အိုး . . ဒီေလာက္ဒုကၡေရာက္တာ မၾကံဳဖူးဘူး ဆိုျပီး က်မ အရမ္း၀မ္းနည္းတာ။ ေနာက္တရက္က်ေတာ့ ဘာနဲ႔စားသလဲဆိုေတာ့ ထမင္း ဒီအတိုင္းခ်က္ျပီး၊ ဆီဆမ္းျပီးေတာ့ ဆားနဲ႔စားတယ္။ က်မ မစားႏိုင္ဘူး။ ကေလး၂ေယာက္က စားႏိုင္ေသးတယ္။ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒူးေထာက္ဆုေတာင္းတယ္။ မ်က္ရည္နဲ႔။ သား၂ေယာက္လည္း ဆုေတာင္းတယ္။ အုိ ဘုရားရွင္ လံုေလာက္တဲ့အစာကို ေပးသနားေတာ္မူပါ လို႔ သား၂ေယာက္က ဆုေတာင္းတယ္။ က်မကေတာ့ အလုပ္ရဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ ဒူးေထာက္ဆုေတာင္းတယ္။ တရက္ကို ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္းလဲဆိုတာလည္း မသိေတာ့ဘူး။ ဘာေျပာမလဲဆိုေတာ့ ဒီလို အရမ္းဒုကၡေရာက္တာ။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးကေန ဘယ္လိုကြ်တ္မလဲ။ လံုး၀ လြတ္လမ္းမရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ အဲဒီလိုေတာင္ ခံစားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေၾသာ္ ဘုရားရွင္က တရက္က်ရင္ .. ဒါနဲ႔ တပါတ္ေလာက္ရွိသြားျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူေဌးက ဆိုင္ျပင္ဖို႔ လာခဲ့တာ။ ဒါနဲ႔ က်မ ပိုက္ဆံသြားေခ်းမယ္ ဆိုျပီး က်မက ဗမာျပည္မွာေနတံုးက စီးပြားေရးလုပ္လာတာဆိုေတာ့ နည္းနည္း မာနက မေလွ်ာ့ေသးဖူး။ သြားေခ်းခ်င္စိတ္ကို လံု၀ကို မသြားရဲဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတာ။
  
    အဲဒီသူေဌးက ဘာလဲဆိုေတာ့ သူက အဂၤလိပ္စကားမေျပာတတ္ဘူး။ သူက တရုပ္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူက ကြာရီး စကားေျပာတယ္။ က်မလည္း ကြမ္းတံု တရုပ္ နည္းနည္းရတယ္။ အဂၤလိပ္စကား နည္းနည္းရတယ္။ မေလးစကား က်မ သိပ္မရဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနတာ ေျပာဖို႔ရာ မြန္ေကာင္ေလးကို က်မေခၚတယ္။ က်မကို ကူညီပါအံုး။ စကားျပန္လုပ္ေပးပါဦးလို႔ သြားေျပာတယ္။ အျပင္မွာ အၾကာၾကီးရပ္ေနတာ မေျပာရဲဘူး။ ဟိုသြား သည္သြားနဲ႔။ သူေဌးက က်မကို ၾကည့္ေနတာ။ က်မ အရမ္း... ေၾကာက္တာ။ ရွက္လဲ ရွက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဆုေတာင္းျပီး သြားေျပာမယ္ဆိုျပီး သြားတယ္။ သြားေျပာေတာ့ သူေဌးကို ေျပာတယ္။ က်မ စကားေျပာခ်င္တယ္ လို႔ အဂၤလိပ္လို ေျပာတယ္။ သူကလည္း နားလည္တယ္။ ရတယ္တဲ့။ က်မမွာ စားစရာမရွိေတာ့ဘူး။ ကေလး၂ေယာက္နဲ႔ စားစရာမရွိေတာ့ဘူး လို႔၊ ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္စားတယ္လို႔ က်မက ေျပာလိုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ေခ်းမလဲ ေမးေတာ့ ၅၀ ေခ်းမယ္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ သားအမိ ၃ ေယာက္ ဘယ္ေလာက္မလဲ ဆိုျပီးေတာ့ ၁၀၀ ေပးလိုက္တယ္။ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ဟာေလလုယ။ မင္းအလုပ္မရွိဘူး၊ အိမ္ကိုလိုက္ခဲ့လို႔ေျပာေတာ့ သား၂ေယာက္အတြက္ ဟင္းေတြ၀ယ္ထားေပးျပီး လိုက္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ ဆိုင္ ၂ ဆိုင္ရွိေသးေတာ့ တခါတေလ ည ၁၁ နာရီမွ အလုပ္ျပီးတယ္။ အိပ္ေရး အရမ္းပ်က္ျပီး မခံႏိုင္ဘူး။ UN ရံုးကလည္း ေခၚေနေတာ့ သူေဌးအေဖ အဂၤလိပ္စကား နည္းနည္းတတ္လို႔ ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူတို႔က က်မသား၂ေယာက္ကိုပါ ေခၚျပီး UN ရံုးမွာ ကဒ္သြားလုပ္တယ္။ မနက္ ၄ နာရီထျပီး သင္တန္းသြားရတယ္။ ဒိန္းမတ္ကို သြားဖို႔ A, B, C ဒိန္းမတ္စကား နည္းနည္း သင္ရေသးတယ္။ အဲဒီမွာ တရက္ေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္နဲ႔ အရံုေၾကာသိပ္မေကာင္းေတာ့ အလုပ္မွာ ဂတ္စ္အိုးၾကီးနဲ႔ ခ်က္ရတာဆိုေတာ့ သတင္းစာအစကို မီးရိွဳ႔ျပီး ဂတ္စ္မီးဖိုလုပ္ရတာ မွားသြားေတာ့ ဂတ္စ္အိုးကိုက ဖုန္း... ဆို။ က်မလည္း ပက္လက္လန္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ထျပီး ခါးေထာက္ရပ္ေနတံုး သူေဌးအိမ္လာတဲ့ အဖိုးၾကီးကေရာက္လာျပီး အံၾသလို႔  ငါမင္းကိုထင္တာ မဲမဲၾကဳတ္ၾကဳတ္နဲ႔ ေလာင္ျပီးေတာ့ ပက္လက္လန္ေနမယ္ထင္တာ။ က်မ ဘုရားေက်းဇူးေတာ္ပဲ။ အကုန္လံုးေလာင္သြားတာ ေရွ့က မ်က္ခံုးေမႊးေတြေရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူ။ နဖူး၊ဆံပင္ အကုန္လံုးေလာင္သြားတာ ဒိန္းမတ္ေရာက္တဲ့အထိ က်မ မ်က္ခံုးေမႊးေတြမရွိဘူး။ ဒီအတုိင္းလိုက္သြားတယ္။ (ရယ္သံမ်ား)။ က်မကလည္း အလုပ္ရွဳပ္တယ္ဆိုေတာ့ မ်က္ခံုးေမႊးေတြလဲ မဆိုးတတ္ဘူး။ အလွလဲ မျပင္တတ္ေတာ့ ဒီတိုင္းသြားတယ္။ တခါတေလ သားတေယာက္ကို ေရခ်ိဳးျပီး အေမ့ကို မ်က္ခံုးေမႊးဆိုးဖို႔သတိေပးအံုးဆိုလဲ မရဘူး။ တေန႔ရထားေပၚမွာ မ်က္ခံုးေမြးဘာမွမရွိဘူး ဆိုျပီး ကေလးေတြကို ေျပာရတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ဒိန္မတ္ႏိုင္ငံကိုသြားျပီးေတာ့ အံ့ၾသဘြယ္ရာ ေကာင္းၾကီးခံစားရတယ္ ေနာ္...

    သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ မုဆိုးမ ေထာက္ပံေၾကးရတယ္။ ကေလး၂ေယာက္ကိုလည္း အံ့ၾသစရာေကာင္းတယ္။ တျခား Refugee ေတြနဲ႔မတူေအာင္ အခုခ်ိန္ထိ တႏွစ္ေက်ာ္ ၂ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္၊ Taxi နဲ႔ပဲ ေက်ာင္းၾကိဳ၊ ပို႔ လုပ္ေပးတယ္။ အရမ္းကို ဂရုစိုက္တယ္။ အရမ္းပဲ ေကာင္းၾကီးခံစားရပါတယ္။ အသင္းေတာ္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာေတြအားလံုးကိုလည္း ဖိတ္ေခၚပါခ်င္တယ္။ ဒီအသင္းေတာ္မွာ ဗမာျပည္က Top mission ဆရာေတြလည္း ေရာက္တယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ ယံုၾကည္ျခင္းနဲ႔ ပိုက္ဆံမရွိရင္လဲ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒိန္းမတ္မွာ ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ပါလီမန္မွာ အဖြဲ႔ရွိတယ္။ Mission ဆိုရင္ ကားနဲ႔ၾကိဳပို႔လုပ္ေပးတယ္လို႔လည္း ၾကားထားပါတယ္။ ဆရာေတြလည္း ဘန္ေကာက္အထိတင္ပဲ မရပ္  က်မ္းစာအတုိင္း ငါ၏ၽႏွုတ္ကပတ္ေတာ္ကို ကမၻာစြန္းတိုင္ ေဟာၾကားၾကေလာ့ လို႔ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ဟာ မီးပိြဳင့္ပဲရွိပါေသးတယ္။ လမ္းေတြအမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္။

   ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံဟာ ဗမာျပည္ေနတံုးက ႏို႔နဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္၊ဒိန္ခဲ ထြက္တယ္လို႔ပဲသိတယ္။ ဘာမွမသိဘူး။ အဲဒီႏိုင္ငံမွာ ဘုရားရွင္ေကာင္းၾကီးအမ်ားၾကီးရွိတာဆိုတာကို က်မ သက္ေသခံခ်င္ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ လူေပါင္း ၅ သန္းေက်ာ္ပဲရွိတယ္။ ၀က္ကေတာ့ လူထက္ တဆ ေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္။ ၀က္သား အရမ္းေစ်းေပါတယ္။ ႏို႔ေတြအမ်ားၾကီးထြက္တယ္။ ေလအားလွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ ပန္ကာ အၾကီးၾကီးေတြ၊ ေနရာတကာမွာ သဘာ၀ ေလအားနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ထုတ္ ေရာင္းစားတာနဲ႔ အမ်ားၾကီးခ်မ္းသာတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘီယာ တြတ္ေဘာ့ ဆိုလား က်မလည္း ဘီယာမေသာက္ေတာ့ မသိဘူး။ ေရထက္ ဘီယာကပိုေစ်းေပါတယ္။ အရက္သမားေတြအတြက္ေတာ့ အရမ္းေကာင္းတာေပါ့ေလ ေနာ... (ရယ္သံမ်ား)။ ေရကေတာ့ ေစ်းၾကီးတယ္။ အိမ္သာကေရလည္း ေသာက္လို႔ရတယ္။ ေရက ကြ်န္းေပါင္း ၄၀၀ ေပါင္းထားတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ေရကို ေသခ်ာသန္႔ထားေတာ့ အိမ္သာ၊ ေနရာတကာမွာ ေရကိုေသာက္လုိ႔ရတယ္။ အံ့ၾသဘြယ္ရာ က်မလည္း မေျပာတတ္ေတာ့ဘူ။ ဆရာတို႔ အားလံုးလာလည္မွပဲ ဒီႏိုင္ငံရဲ့ အံ့ၾသဘြယ္ရမ်ာကို ေတြ႔ရွိျပီး ဗမာျပည္ကိုေ၀ငွႏိုင္မွာပါ။

   ဘုရားသခင္ အားလံုးကို ေကာင္းၾကီးေပးပါေစ။

The End.....
13-Jul-2008

Media of Gospel from MCA Bangkok  
Myanmar Christian Assembly 196 Ekamai Soi 16, Sukhumvit 93, Bangkok Thailand Senior Pastor Rev.UZawMin 0815633502 cokezim@gmail.com SkypeIn# bamarman,   Senior Pastor Rev. LaZum TuJa 0814977072  harvest50m@hotmail.com, Assistant Rev.Saiaye 0841038844 sai373@gmail.com, Music Pastor SaYar UMahnTunmya0813445410  mahntunmya@gmail.com,

Bangkok - 2008

Rev. U Tin Mg Tun
Sermon Book 97-99

 

Who are Online

Rev. Dr Kyaw Win

Myanmar Audio Semons        

   
www.BurmeseBible.com